Majalah Jaya Baya, Nomor 25, Minggu IV, Februari 2026, Halaman 13Aku rumangsa durung pinter nulis. Embuh wis ping pira aku ditakoni kanca-kanca, “kepriye carane nulis?” Akeh-akehe sing takon mangkono iku kanca kantor, jalaran padha kepengin banget bisa nulis, nanging durung tau klakon gawe tulisan. Ana sing kandha jare bingung carane miwiti nulis, marga ora ngerti apa sing kudu ditulis luwih dhisik. Ana sing crita, nembe oleh pirang adeg-adeg, wis mandheg jalaran bingung arep nulis apa maneh.
Kanggo ngadhepi pitakonan mau, wangsulanku ora nganggo teori sing muluk-muluk. Aku mung kandha, “Yen kepengin bisa nulis, senenga maca lan senenga gegladhen nulis Yen loro-lorone dilakoni, in syaa Allah pepenginan bakal dadi kasunyatan”..
Geneya seneng maca bisa dadi pawitane wong sing kepengin bisa nulis? Saiki ayo dipenggalih bareng-bareng. Tansaya seneng maca, embuh kuwi maca koran, majalah, tabloid, buku, utawa tulisan ing internet, adate wawasan lan ngelmu bakale tambah. Sing maune durung dimangerteni, sawise maca, banjur dadi ngerti.
Kajaba nambah wawasan lan ngelmu, seneng maca uga bisa mbiyantu nambah kawruh basa tumrap sing maca. Saya akeh kawruh basane, tansaya gampang nalika nganggit ukara. Akeh-akehe wong sing lagi sinau nulis banjur sambat kentekan tembung ana ing tengah dalan, adate jalaran kawruh basane kurang jembar.
Miturut Herman ana ing bukune kang asesirah Menjadi Penulis yang Produktif di Media Masa, Cara Jitu Melejitkan Kemampuan dan Produktivitas Menulis Anda, maca lan nulis wis dadi ciri ing negara maju. Akeh wong ndadekake pakulinan maca minangka panganan padinan. Salah sijining negara sing ndadekake pakulinan maca minangka kabutuhan saben dina yaiku Jepang.
Tumrap penulis, maca mujudake pluru. Ora ana wong sing seneng nulis ora seneng maca. Akeh penulis utawa pengarang kondhang sing diwiwiti saka seneng maca. J.K. Rowling upamane, dheweke seneng maca wiwit cilik, kaya wong tuwane kang uga seneng maca. Ing tembe, J.K. Rowling kondhang marga novele Harry Potter kang disenengi wong-wong.
Senajan seneng maca, nanging yen ora seneng gegladhen nulis, ya ora bakalan bisa nulis. Mula saka kuwi, gegladhen nulis klebu pawitane wong nulis. Kapinteran nulis iku dudu bakat, nanging kawasisan. Saben wong bisa dadi penulis waton seneng maca lan seneng gegladhen nulis. Senajan wong tuwane pinter nulis, durung mesthi anake bisa nulis. Suwalike, senajan wong tuwane ora bisa nulis, durung mesthi anake ya mangkono. Waton anake mau seneng maca lan seneng gegladhen nulis, suwe-suwe duwe kawasisan nulis.
Wong sinau nulis iku kaya wong sinau numpak sepedha. Wiwitane moyag-mayig, malah kepara tiba. Nanging yen sing ajar numpak sepedha mau ora nglokro lan terus blajar numpak sepedha, suwe-suwe bakale bisa.
Biyen, nalika aku isih sinau nulis, embuh pirang lembar kertas sing dakremed banjur dakbuwang marga bola-bali salah. Kang mangkono marga nulise nganggo mesin tik. Nanging marga aku ora kapok, suwe-suwe bisa uga nulis. Nulis dudu sembarang nulis, nanging nulis sing kapacak ing majalah.
Tumrape bocah enom jaman saiki, kepengin dadi penulis iku ora angel kaya jaman biyen. Biyen, marga durung ana internet, yen kepengin dadi penulis, kudu bener-bener bisa nulis sing narik kawigaten amrih bisa kapacak ana majalah utawa koran. Nulise isih nganggo mesin tik lan asile kakirim marang majalah utawa koran lumantar kantor pos.
Saiki jaman wis maju. Tumrap sing kepengin ajar nulis, bisa gawe blog minangka sarana sinau nulis. Nulise wis nganggo komputer, saengga yen ana sing salah mung kari mbusak tanpa kudu mbuwang kertas kaya jaman aku sinau biyen.
Dadi, aja nglokro yen kepengin dadi penulis. Waton seneng maca lan seneng gegladhen nulis, in syaa Allah pepenginane bakal dadi kasunyatan. Ora ngandel? Mangga dibuktekake!
